Onlangs vertrouwde een klant me een achttiende-eeuws reisverslag toe. De kneep van de band had zijn beste tijd gehad en een rebacking drong zich op. Tijdens het werken aan het boek, viel mijn oog op het ex libris dat op het dekblad geplakt was. Het was een voorstelling van een vroegmodern oorlogsschip met weelderig houtsnijwerk op het achtersteven dat zich een weg baant door de golven, de luiken geopend en de kanonnen vurensklaar. Rondom het centrale thema zijn gereedschappen uit de scheepsbouw te zien.

Don't talk shop, zeggen de Engelsen wel eens: boom niet te veel door over je werk, zeker wanneer het té technisch wordt (en misschien dus ook té saai). Maar soms zijn er innovaties die vele eeuwen na datum nog steeds school maken en die het dus verdienen om even bij stil te staan. En dat geldt zeker voor de Bradelbinding, een innovatie die haar oorsprong vindt in het achttiende-eeuwse Parijs.

Sommige boekbanden zijn zo adembenemend dat ze een eigen leven gaan leiden. En al helemaal wanneer deze prachtige banden vervloekt lijken te zijn. Zo ook de Grote Omar.

Een korte bespiegeling over mijn visie als boekbinder op snijwerkzaamheden aan het boekblok...

Adieu maître…